Το νέο παιδικό παραμύθι της Δήμητρας Πήττα: «Το δέντρο που μιλούσε τη νύχτα» | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Μετά την επιτυχία του «Μια πόλη για γάτες» το 2025, η Δήμητρα Πήττα επιστρέφει στα παιδικά ράφια με το «Το δέντρο που μιλούσε τη νύχτα», ένα παραμύθι που υπόσχεται να κάνει μικρούς και μεγάλους να ακούσουν ξανά τον κόσμο γύρω τους.

Η νέα δουλειά της συγγραφέως δεν είναι απλώς μια ακόμη ιστορία για παιδιά. Είναι μια πρόσκληση να στρέψουμε το βλέμμα σε όσα συνήθως προσπερνάμε: τον ψίθυρο των φύλλων, τη σιωπή ενός δέντρου, τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από την καθημερινή φασαρία. Η Πήττα, πιστή στο ύφος που την καθιέρωσε, συνδυάζει την τρυφερότητα με μια διακριτική κοινωνική ευαισθησία, χωρίς να διδάσκει. Αφήνει την αφήγηση να αναπνεύσει, επιτρέποντας στους αναγνώστες να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Το «Δέντρο που μιλούσε τη νύχτα» έρχεται σε μια εποχή όπου η παιδική λογοτεχνία στην Ελλάδα αναζητά νέες φωνές και σύγχρονα θέματα. Η συγγραφέας δεν φοβάται να αγγίξει ζητήματα όπως η μοναξιά, η φιλία και η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, χωρίς μελοδραματισμούς. Η επιλογή του νυχτερινού σκηνικού λειτουργεί συμβολικά: τη νύχτα, όταν όλα ησυχάζουν, οι πραγματικές ανάγκες και οι φόβοι βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί, ένα δέντρο που μιλά γίνεται ο καθρέφτης των παιδικών αγωνιών αλλά και της δύναμης της φαντασίας.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Είναι το δεύτερο παιδικό βιβλίο της Δήμητρας Πήττα μετά το «Μια πόλη για γάτες» (2025), που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς.
• Η ιστορία απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, αλλά και σε ενήλικες που διαβάζουν μαζί τους.
• Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις που εμπιστεύτηκαν και την προηγούμενη δουλειά της, με εικονογράφηση που συνομιλεί με το κείμενο.

Γιατί έχει σημασία: Σε μια εποχή υπερδιέγερσης και οθονών, ένα παραμύθι που μιλά για την αξία της ακρόασης και της παρατήρησης είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρο. Η Πήττα μας υπενθυμίζει ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται περίπλοκα μηνύματα για να καταλάβουν τον κόσμο· χρειάζονται χρόνο, φαντασία και κάποιον να τους διαβάσει μια ιστορία κάτω από το φως του φεγγαριού. Το «Δέντρο που μιλούσε τη νύχτα» έρχεται να καλύψει αυτό ακριβώς το κενό, με τρόπο απλό και βαθύ ταυτόχρονα.