Μια γενιά, μια τηλεόραση ανοιχτή και λίγη εκδίκηση | Οικονομία στο LivePress.gr

Lead: Σε μια εποχή που η νοσταλγία των 90s έχει μετατραπεί σε βιομηχανία, η επιστροφή της παράστασης «Μια γενιά, μια τηλεόραση ανοιχτή και λίγη εκδίκηση» στο bijoux de kant HOOD δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική επανάληψη. Είναι μια οικονομική και πολιτισμική δήλωση: ότι η γενιά που μεγάλωσε με το τηλεχειριστήριο στο χέρι διεκδικεί πλέον χώρο, λόγο και —γιατί όχι— αποζημίωση για τα τραύματά της.

Ο Βασίλης Βηλαράς, δημιουργός της σόλο παράστασης, δεν αφηγείται απλώς μια προσωπική ιστορία. Μετατρέπει τις εικόνες, τις διαφημίσεις, τα δελτία ειδήσεων και τα σήριαλ των 90s σε ένα συλλογικό αρχείο συναισθημάτων. Η τηλεόραση εκείνης της δεκαετίας λειτουργούσε ως το πρώτο ολοκληρωμένο μέσο μαζικής κατανάλωσης στην Ελλάδα: διαμόρφωνε πρότυπα, δημιουργούσε επιθυμίες και ταυτόχρονα σηματοδοτούσε την είσοδο της χώρας στην εποχή της εικόνας και του fast culture. Η επιστροφή της παράστασης σε έναν χώρο όπως το bijoux de kant HOOD, γνωστό για την εναλλακτική του ταυτότητα, δείχνει ότι το κοινό αναζητά εμπειρίες με νόημα, όχι απλή κατανάλωση θεάματος.

Οικονομικά, το φαινόμενο έχει διπλή ανάγνωση. Αφενός, η πολιτιστική βιομηχανία της νοσταλγίας αποδεικνύεται ανθεκτική σε περιόδους κρίσης: το κοινό πληρώνει για να ξαναδεί τον εαυτό του, να γελάσει με τα λάθη του και να επεξεργαστεί τις απογοητεύσεις του. Αφετέρου, η «λίγη εκδίκηση» του τίτλου δεν είναι μόνο μεταφορική. Είναι η οργή μιας γενιάς που είδε τα όνειρά της να προσγειώνονται στην επισφάλεια, στα μνημόνια και στην ακρίβεια, και που τώρα βρίσκει στη σκηνή έναν τρόπο να διεκδικήσει την αφήγησή της. Η τηλεόραση που κάποτε υποσχόταν λαμπρό μέλλον έγινε καθρέφτης της ματαίωσης — και η παράσταση του Βηλαρά επιστρέφει αυτή την εικόνα στο κοινό, ζητώντας του να την κοιτάξει κατάματα.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η παράσταση «Μια γενιά, μια τηλεόραση ανοιχτή και λίγη εκδίκηση» επιστρέφει στο bijoux de kant HOOD, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Βασίλη Βηλαρά.
• Αντλεί υλικό από τις μνήμες, τα τραύματα και τις τηλεοπτικές εικόνες της δεκαετίας του 1990, μετατρέποντάς τα σε συλλογική αφήγηση.
• Η θεματική της νοσταλγίας και της «εκδίκησης» συνδέεται με ευρύτερες κοινωνικοοικονομικές ανησυχίες της γενιάς που ενηλικιώθηκε στα 90s.

Γιατί έχει σημασία: Πέρα από την καλλιτεχνική της αξία, η παράσταση καταγράφει μια πολιτισμική στροφή: η νοσταλγία δεν είναι πια διαφυγή, αλλά εργαλείο κριτικής και διεκδίκησης. Σε μια αγορά που συχνά αγνοεί τις μικρές παραγωγές, η επιστροφή ενός τέτοιου έργου υπενθυμίζει ότι η πολιτιστική μνήμη μπορεί να γίνει οικονομικός και πολιτικός πόρος — αρκεί να βρει κοινό που δεν θέλει απλώς να θυμηθεί, αλλά να καταλάβει τι του συνέβη.