Υπάρχει καλύτερος; | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Η φράση «υπάρχει καλύτερος;» δεν αποτελεί πλέον ρητορικό ερώτημα, αλλά τον βασικό κανόνα επιβίωσης στην ελληνική πολιτική σκηνή. Με αφορμή την πολιτική πασαρέλα των τελευταίων ημερών, όπου υποψήφιοι διάδοχοι, αρχηγίσκοι και αυτόκλητοι σωτήρες παρελαύνουν στα τηλεοπτικά πάνελ, το ερώτημα που κυριαρχεί δεν είναι τι θα γίνει με τη χώρα, αλλά ποιος θα κάτσει στην καρέκλα. Η επικαιρότητα, όμως, δείχνει ότι η αναζήτηση του «καλύτερου» έχει μετατραπεί σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, όπου το πολιτικό αφήγημα υποκαθίσταται από τη διαχείριση του προσωπικού προφίλ.

Η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία βρίσκει τα κόμματα σε κατάσταση εσωστρέφειας και αναδίπλωσης. Η Νέα Δημοκρατία, παρά την κυριαρχία της στις δημοσκοπήσεις, βλέπει τις εσωκομματικές φωνές να πολλαπλασιάζονται, με στελέχη να διερωτώνται ανοιχτά αν το υπάρχον προσωπικό μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να ξαναβρεί τον βηματισμό του μέσα από μια διαδικασία αυτοκριτικής που μοιάζει περισσότερο με δημόσια αυτομαστίγωση παρά με στρατηγικό σχεδιασμό. Το ΠΑΣΟΚ, εγκλωβισμένο στη διαχείριση της εκλογικής του βάσης, προσπαθεί να πείσει ότι η «ώρα του» έφτασε, χωρίς όμως να προσφέρει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό από το παρελθόν.

Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στην έλλειψη εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Η πολιτική πασαρέλα που παρακολουθούμε δεν αφορά ιδέες ή προγράμματα, αλλά πρόσωπα και προσωπικές φιλοδοξίες. Οι πολίτες, έχοντας βιώσει δέκα χρόνια κρίσης και διαδοχικών μνημονίων, αναζητούν σταθερότητα και αξιοπιστία. Αντί αυτού, βλέπουν στελέχη να αλλάζουν θέσεις με ταχύτητα φωτός, υπουργούς να διαγκωνίζονται για την επόμενη μέρα και αρχηγούς να δοκιμάζουν αφηγήματα σαν να πρόκειται για διαφημιστικές καμπάνιες. Το ερώτημα «υπάρχει καλύτερος;» αποκαλύπτει το βαθύτερο πρόβλημα: την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να παράξει ηγεσία που να εμπνέει εμπιστοσύνη, όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η εσωκομματική κρίση και στις τρεις μεγάλες παρατάξεις δεν είναι συγκυριακή, αλλά δομική. Οι αρχηγοί δοκιμάζονται από στελέχη που βλέπουν τις δημοσκοπήσεις να μειώνονται και τις έδρες να χάνονται.
• Η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται στο «ποιος» και όχι στο «τι». Καμία από τις προτεινόμενες εναλλακτικές δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένο σχέδιο για την οικονομία, την Παιδεία ή το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
• Η κοινωνία παρακολουθεί με απάθεια και αυξημένο κυνισμό, καθώς έχει μάθει να μην περιμένει λύσεις από την πολιτική αλλαγή προσώπων, αλλά από την προσωπική της επιβίωση και την οικογενειακή της στρατηγική.

Γιατί έχει σημασία: Η αναζήτηση του «καλύτερου» δεν είναι απλώς ένα πολιτικό παιχνίδι. Είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός συστήματος που έχει εξαντλήσει τα αποθέματα εμπιστοσύνης του. Όσο οι πολιτικοί δαπανούν την ενέργειά τους σε προσωπικές στρατηγικές και όχι σε συλλογικά οράματα, η απάντηση στο ερώτημα θα παραμένει αρνητική. Και η χώρα θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα της απουσίας πραγματικής ηγεσίας, σε μια εποχή που η σταθερότητα και η σοβαρότητα αποτελούν πολυτέλεια. Το διακύβευμα, λοιπόν, δεν είναι ποιος είναι καλύτερος, αλλά αν υπάρχει έστω ένας ικανός να οδηγήσει τη χώρα έξω από τον λαβύρινθο της μετριότητας.