Γουεταπούγκα: Το «τέρας» της Νέας Ζηλανδίας που γλίτωσε από την εξαφάνιση | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Ένα έντομο που για δεκαετίες θεωρούνταν χαμένο για πάντα επέστρεψε στα δάση της Νέας Ζηλανδίας. Η γουεταπούγκα, το γιγάντιο ακρίδας-τέρας που μπορεί να φτάσει σε μέγεθος παλάμης, γλίτωσε από την εξαφάνιση χάρη σε ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα αναπαραγωγής και επανεισαγωγής άγριας ζωής που έχουν σχεδιαστεί ποτέ. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο New Zealand Journal of Zoology, περισσότερα από 11.000 έντομα απελευθερώθηκαν στη φύση, σηματοδοτώντας μια σπάνια νίκη της επιστήμης απέναντι στην απώλεια βιοποικιλότητας.

Η ιστορία της γουεταπούγκα είναι μια ιστορία επιβίωσης κόντρα σε κάθε πιθανότητα. Το είδος, ενδημικό της Νέας Ζηλανδίας, είχε σχεδόν αφανιστεί μετά την εισαγωγή αρπακτικών όπως τα ποντίκια, οι αρουραίοι και τα κουνάβια από τους Ευρωπαίους αποίκους. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, οι πληθυσμοί του είχαν περιοριστεί σε λίγα απομονωμένα νησιά χωρίς θηλαστικά. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από την απώλεια οικοτόπων και την κλιματική πίεση. Το πρόγραμμα ανάκαμψης βασίστηκε σε μια στρατηγική τριών αξόνων: αιχμαλωσία και αναπαραγωγή σε ασφαλείς εγκαταστάσεις, εξολόθρευση εισβλητικών θηλαστικών σε επιλεγμένες περιοχές και σταδιακή επανεισαγωγή των εντόμων σε ελεγχόμενα καταφύγια. Τα 11.000 άτομα που απελευθερώθηκαν δεν είναι απλώς αριθμός· αντιπροσωπεύουν γενετική ποικιλότητα που είχε χαθεί από το άγριο περιβάλλον εδώ και γενιές. Οι ερευνητές τονίζουν ότι η επιτυχία δεν είναι δεδομένη: τα έντομα παραμένουν ευάλωτα σε τυχαία γεγονότα, ασθένειες και νέες εισβολές ειδών.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η γουεταπούγκα είναι ένα από τα βαρύτερα έντομα στον κόσμο και μπορεί να ζυγίζει όσο ένα σπουργίτι.
• Η μελέτη στο New Zealand Journal of Zoology τεκμηριώνει την απελευθέρωση άνω των 11.000 ατόμων σε πολλαπλές τοποθεσίες.
• Το πρόγραμμα διάσωσης βασίστηκε σε δεκαετίες αιχμαλωσίας, γενετικής ανάλυσης και διαχείρισης αρπακτικών.

Γιατί έχει σημασία: Η περίπτωση της γουεταπούγκα αποδεικνύει ότι η εξαφάνιση δεν είναι πάντα τελεσίδικη, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση, επιστημονική συνέπεια και μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση. Σε μια εποχή που η απώλεια ειδών επιταχύνεται παγκοσμίως, η Νέα Ζηλανδία δείχνει ένα μοντέλο που μπορεί να αντιγραφεί — με την προϋπόθεση ότι η προστασία των οικοτόπων δεν θα είναι προσωρινή, αλλά μόνιμη δέσμευση.