Ηνωμένο Βασίλειο: Έρχεται το τέλος; – Η συνάντηση στο Κάρντιφ | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Μια φράση που δεν έπρεπε να ειπωθεί, μια αντίδραση που κανείς δεν περίμενε και μια συνάντηση τριών ηγετών σε ένα κάστρο της Ουαλίας. Μέσα σε λίγες ημέρες, το πολιτικό σκηνικό του Ηνωμένου Βασιλείου απέκτησε ξανά το ερώτημα που έμοιαζε θαμμένο μετά το Brexit: πόσο ακόμη μπορεί να κρατηθεί ενιαίο το κράτος;

Η αναταραχή ξεκίνησε από δήλωση του Σκωτσέζου πρώτου υπουργού Τζον Μπέρναμ, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέου δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας, εφόσον η πολιτική συγκυρία το επιβάλει. Η τοποθέτηση, που παρουσιάστηκε ως «ατυχής» από τους επικριτές του, βρήκε απάντηση από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος με ανάρτησή του αναφέρθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με τρόπο που πολλοί ερμήνευσαν ως υποστήριξη προς τη διάσπαση. Η «αυθόρμητη» αυτή παρέμβαση, ανεξάρτητα από προθέσεις, έφερε στο προσκήνιο ένα ζήτημα που η Ουάσιγκτον συνήθως αποφεύγει: την εδαφική ακεραιότητα ενός βασικού συμμάχου.

Στο Κάρντιφ της Ουαλίας, οι ηγέτες της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας συναντήθηκαν σε κλίμα που περιγράφεται ως «συντονισμού», αλλά λειτουργεί και ως επίδειξη αποστάσεως από το Λονδίνο. Οι τρεις περιφέρειες μοιράζονται ένα κοινό παράπονο: την αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Ουέστμινστερ χωρίς πραγματική διαβούλευση, ειδικά σε θέματα εμπορίου, μετανάστευσης και ενέργειας. Η συνάντηση δεν ανακοίνωσε κοινό μέτωπο ανεξαρτησίας, αλλά έστειλε σαφές μήνυμα ότι η αποκέντρωση δεν αρκεί πλέον ως απάντηση.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η δήλωση Μπέρναμ για πιθανό δημοψήφισμα δεν είναι δεσμευτική, αλλά αλλάζει την ατζέντα ενόψει των εκλογών στη Σκωτία.
• Η ανάρτηση Τραμπ θεωρείται από διπλωματικούς κύκλους παρέμβαση στα εσωτερικά του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι που το Λονδίνο απέφυγε να σχολιάσει επίσημα.
• Η συνάντηση στο Κάρντιφ δεν εξέτασε σενάρια απόσχισης, αλλά συμφώνησε σε κοινή πίεση για περισσότερες αρμοδιότητες.

Γιατί έχει σημασία: Το ερώτημα δεν είναι αν το Ηνωμένο Βασίλειο θα διαλυθεί αύριο. Είναι αν η πολιτική κουλτούρα που κρατούσε την Ένωση ζωντανή – η κοινή αφήγηση, η αμοιβαία εμπιστοσύνη, η ισορροπία συμφερόντων – έχει αρχίσει να φθείρεται. Όταν οι περιφέρειες συντονίζονται χωρίς το Λονδίνο και οι σύμμαχοι μιλούν ανοιχτά για διάσπαση, το ζήτημα παύει να είναι θεωρητικό. Γίνεται πολιτικό.