Φίλιππος Καμπούρης: Αρνήθηκε τις κατηγορίες και τον αρχηγικό ρόλο – Υποστήριξε πως δεν υπήρξε απάτη αλλά χρέη εταιρειών

Lead: Αρνήθηκε κάθε κατηγορία και απέρριψε τον ρόλο του αρχηγού. Ο Φίλιππος Καμπούρης, βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση που απασχολεί τη δικαιοσύνη, υποστήριξε ότι δεν υπήρξε απάτη αλλά χρέη εταιρειών, μεταθέτοντας το βάρος της υπόθεσης από την πρόθεση στην οικονομική δυσπραγία. Την ίδια στιγμή, οι κατηγορούμενοι λογιστές φέρεται να δήλωσαν πως έκαναν τη δουλειά τους, βάσει της εντολής που είχαν.

Η υπερασπιστική γραμμή Καμπούρη δεν είναι απλώς μια άρνηση. Είναι μια στρατηγική αναπλαισίωσης: από το ποινικό έγκλημα της απάτης στο εμπορικό γεγονός των χρεών. Αν η δικαιοσύνη δεχθεί αυτή τη διάκριση, η υπόθεση μετατρέπεται από σκάνδαλο σε τραπεζική διαφορά. Το επιχείρημα όμως δεν στέκει αυτομάτως. Τα χρέη εταιρειών μπορεί να είναι πραγματικά, αλλά το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αν αυτά τα χρέη δημιουργήθηκαν, κρύφτηκαν ή μετακυλίστηκαν με δόλο. Η απόρριψη του αρχηγικού ρόλου λειτουργεί συμπληρωματικά: αν δεν ήταν επικεφαλής, τότε δεν είχε ούτε την ευθύνη του σχεδιασμού ούτε τη γνώση του συνόλου. Είναι μια υπεράσπιση που μεταφέρει την ευθύνη σε δομές, σε άλλους ή σε συγκυρίες.

Η δήλωση των λογιστών είναι εξίσου σημαντική. «Κάναμε τη δουλειά μας βάσει εντολής» σημαίνει πως δεν αυτενέργησαν, δεν επινόησαν, δεν αποφάσισαν. Αν η εντολή ήταν νόμιμη, τότε η ευθύνη ανεβαίνει στην ιεραρχία. Αν ήταν παράνομη, τότε το ερώτημα είναι ποιος την έδωσε. Σε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση αυτή αποφεύγει την ουσία: τι ακριβώς έγινε με τα χρήματα, τις εγγραφές και τις υποχρεώσεις. Η υπόθεση δεν κρίνεται από το αν υπήρχαν χρέη, αλλά από το αν η διαχείρισή τους παραβίασε τον νόμο.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Ο Καμπούρης αρνείται τόσο τις κατηγορίες όσο και τον ρόλο του αρχηγού, επικαλούμενος χρέη εταιρειών αντί απάτης.
• Οι λογιστές δηλώνουν ότι εκτέλεσαν εντολές, μεταφέροντας την ευθύνη στους εντολείς τους.
• Το κρίσιμο νομικό ερώτημα είναι αν υπήρξε δόλος ή απλή οικονομική αδυναμία.

Γιατί έχει σημασία: Η υπόθεση δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο η δικαιοσύνη ορίζει την επιχειρηματική αποτυχία έναντι της απάτης. Αν τα χρέη γίνουν άλλοθι, τότε κάθε κακή διαχείριση μπορεί να βαφτιστεί συγκυρία. Αν όμως η δικαιοσύνη δει πίσω από τα χρέη, τότε η ευθύνη δεν μεταφέρεται ούτε στους λογιστές ούτε στις εταιρείες. Η απόφαση θα καθορίσει αν το «έκανα τη δουλειά μου» αρκεί για να απαλλάξει, ή αν κάποιος πρέπει να απαντήσει για το σύνολο.