Γαλλία: Οι συλλήψεις στις μαθητικές διαδηλώσεις ξεπέρασαν αυτές του κινήματος του Μαΐου του 1968

Lead: Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ιστορικό ορόσημο καταστολής: οι συλλήψεις μαθητών λυκείου κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων ξεπέρασαν αριθμητικά εκείνες του θρυλικού κινήματος του Μαΐου του 1968, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η Ναυτεμπορική. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις καταγγελίες του Ζαν-Λυκ Μελανσόν για «κλιμάκωση της αστυνομικής δράσης», αναδεικνύει μια βαθιά πολιτική και κοινωνική ρήξη που υπερβαίνει τα όρια μιας απλής μαθητικής κινητοποίησης.

Η σύγκριση με τον Μάη του ’68 δεν είναι απλώς συμβολική. Τότε, το φοιτητικό και εργατικό κίνημα οδήγησε σε παραίτηση τον Σαρλ ντε Γκωλ και άλλαξε την πολιτισμική φυσιογνωμία της Ευρώπης. Σήμερα, οι μαθητές λυκείου βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ενός κύματος διαμαρτυρίας που συνδέεται άμεσα με την αμφιλεγόμενη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και την ευρύτερη δυσαρέσκεια για την πολιτική του Εμανουέλ Μακρόν. Οι συλλήψεις εκατοντάδων ανηλίκων, πολλοί εκ των οποίων κρατήθηκαν προληπτικά πριν καν συμμετάσχουν σε πορείες, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την αναλογικότητα της αστυνομικής αντίδρασης και τον σεβασμό των δημοκρατικών ελευθεριών. Ο Μελανσόν, μιλώντας για «κλιμάκωση», δεν περιγράφει απλώς μια τακτική επιλογή της κυβέρνησης, αλλά μια στρατηγική εκφοβισμού που στοχεύει να αποθαρρύνει τη νέα γενιά από τη συλλογική δράση. Παράλληλα, η σιωπή ή η διστακτική καταδίκη από μερίδα του πολιτικού φάσματος δείχνει πόσο βαθιά είναι η πόλωση. Η Γαλλία του 2024 δεν ζει έναν νέο Μάη, αλλά ένα φαινόμενο όπου η καταστολή γίνεται το κεντρικό εργαλείο διαχείρισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας – και αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Οι συλλήψεις μαθητών ξεπέρασαν σε αριθμό εκείνες του Μαΐου 1968, σύμφωνα με δημοσιεύματα της Ναυτεμπορικής.
• Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν κατήγγειλε την «κλιμάκωση της αστυνομικής δράσης» και ζήτησε σεβασμό του δικαιώματος στη διαδήλωση.
• Η κινητοποίηση των λυκείων συνδέεται με τις ευρύτερες αντιδράσεις κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης και της πολιτικής Μακρόν.

Γιατί έχει σημασία: Η υπέρβαση του ιστορικού ορίου του 1968 δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο. Σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια εποχή όπου η καταστολή της νεανικής διαμαρτυρίας γίνεται κανόνας, όχι εξαίρεση. Αν η Γαλλία, κοιτίδα των δημοκρατικών επαναστάσεων, συλλαμβάνει σήμερα περισσότερους μαθητές από ό,τι στη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση της σύγχρονης ιστορίας της, τότε το ερώτημα δεν αφορά μόνο τη Γαλλία – αφορά το μέλλον της ευρωπαϊκής δημοκρατίας απέναντι στη νέα γενιά που διεκδικεί φωνή.