Μαρία Ιωαννίδου: Θα μπορούσα εγώ να χορογραφήσω την Άννα Βίσση στο ΟΑΚΑ, έχω τεράστια πείρα

Lead: Τη στιγμή που η Άννα Βίσση ετοιμάζεται για τη μεγαλύτερη συναυλία της καριέρας της στο ΟΑΚΑ, η Μαρία Ιωαννίδου άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη δημόσια συζήτηση γύρω από το ποιος τελικά «σηκώνει» το βάρος μιας τέτοιας παραγωγής. Με δήλωσή της ότι θα μπορούσε η ίδια να χορογραφήσει την απόλυτη σταρ, η έμπειρη χορογράφος και περφόρμερ έθεσε επί τάπητος ένα ζήτημα που ξεπερνά την προσωπική φιλοδοξία: τη σχέση εμπειρίας, αναγνώρισης και καλλιτεχνικής ιεραρχίας στο ελληνικό θέαμα.

Η δήλωση της Ιωαννίδου δεν ήρθε ως απλή ατάκα. Προέρχεται από μια καλλιτέχνιδα που μετρά δεκαετίες στο χορό, τη σκηνή και την τηλεόραση, με θητεία σε παραστάσεις, μιούζικαλ και συναυλιακά σχήματα. Η ίδια μίλησε για «τεράστια πείρα», και αυτό το σημείο είναι κρίσιμο: σε μια εποχή όπου οι μεγάλες συναυλίες στηρίζονται όλο και περισσότερο σε εντυπωσιακά σκηνικά, χορευτικά σύνολα και οπτικά εφέ, η χορογραφία παύει να είναι διακοσμητικό στοιχείο και γίνεται δομικός πυλώνας της εμπειρίας. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Ιωαννίδου «θέλει» τη δουλειά, αλλά αν το ελληνικό μουσικό σταρ σύστημα αξιοποιεί ή αγνοεί το απόθεμα εμπειρίας που διαθέτει.

Η αναφορά στην Άννα Βίσση λειτουργεί ως καταλύτης. Η Βίσση είναι από τις λίγες Ελληνίδες ερμηνεύτριες που έχουν χτίσει καριέρα πάνω σε άρρηκτη σχέση με το χορευτικό θέαμα, από τις πρώτες βιντεοσκοπήσεις της δεκαετίας του ’80 μέχρι τις υπερπαραγωγές των τελευταίων ετών. Μια χορογραφία για εκείνη δεν αφορά μόνο βήματα, αλλά σκηνοθεσία κίνησης, διαχείριση χρόνου, αντοχή και σκηνική παρουσία. Η Ιωαννίδου, διεκδικώντας αυτόν τον ρόλο, δεν ζητά χάρη, αλλά αναγνώριση μιας δεξιότητας που συχνά υποτιμάται όταν οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από ονόματα και όχι από τεχνική επάρκεια.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η Μαρία Ιωαννίδου δήλωσε ότι θα μπορούσε και θα ήθελε να χορογραφήσει την Άννα Βίσση, επικαλούμενη την πολυετή πείρα της.
• Η συζήτηση αναδεικνύει τον ρόλο της χορογραφίας στις μεγάλες συναυλίες, πέρα από τα φώτα και τα σκηνικά.
• Το ζήτημα συνδέεται με την αναγνώριση της εμπειρίας στο ελληνικό καλλιτεχνικό οικοσύστημα, όπου οι «βeterans» συχνά μένουν στο περιθώριο των μεγάλων παραγωγών.

Γιατί έχει σημασία: Πίσω από μια φαινομενικά προσωπική δήλωση κρύβεται μια ευρύτερη συζήτηση για το ποιος ορίζει το καλλιτεχνικό κύρος στην ελληνική σόουμπιζ. Η Ιωαννίδου δεν διεκδικεί απλώς μια θέση δίπλα στη Βίσση· διεκδικεί τη θέση της εμπειρίας απέναντι στη λάμψη του ονόματος. Αν η πρότασή της αγνοηθεί, το ερώτημα θα παραμείνει: πόσες ακόμη έμπειρες γυναίκες του θεάματος περιμένουν μια μεγάλη σκηνή για να αποδείξουν ότι η γνώση δεν έχει ημερομηνία λήξης;