Ευάγγελος Αποστολάκης: Από την καλή και από την ανάποδη | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Η φράση «από την καλή και από την ανάποδη» δεν είναι απλώς ένας τίτλος· είναι μια μέθοδος ανάγνωσης της δημόσιας παρουσίας του Ευάγγελου Αποστολάκη. Από την καλή πλευρά, ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ και νυν υπουργός εμφανίζεται ως θεσμικός, μετρημένος, με βαθιά γνώση της κρατικής μηχανής. Από την ανάποδη, η ίδια η θεσμικότητά του εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο ένα στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτικό πρόσωπο χωρίς να μεταφέρει τη νοοτροπία του στρατεύματος στην πολιτική σκηνή.

Η εικόνα, όπως επισημαίνει το απόσπασμα από «Τα Νέα», δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα αλλά τον τρόπο με τον οποίο αυτή γίνεται αντιληπτή. Στην περίπτωση Αποστολάκη, η δημόσια εικόνα του χτίστηκε πάνω σε δύο αντιφατικές ανάγκες: την ανάγκη της κυβέρνησης για ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης στα εθνικά θέματα και την ανάγκη της κοινωνίας για πολιτικούς που δεν μοιάζουν με κομματικά στελέχη. Ο Αποστολάκης κάλυψε και τις δύο, αλλά με κόστος. Η θητεία του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας χαρακτηρίστηκε από χαμηλούς τόνους και αποφυγή πολιτικής αντιπαράθεσης, κάτι που από τη μια τον προστάτευσε από τη φθορά, από την άλλη όμως τον απομάκρυνε από την ουσία της πολιτικής λογοδοσίας.

Η «ανάποδη» ανάγνωση δεν αφορά τυχόν σκάνδαλα ή προσωπικές αστοχίες. Αφορά τη δομική αντίφαση: ένας άνθρωπος που εκπαιδεύτηκε να διοικεί με ιεραρχία καλείται να λειτουργήσει σε ένα περιβάλλον διαπραγμάτευσης, συμβιβασμών και δημόσιου ελέγχου. Η μετάβαση από το Πεντάγωνο στο Μαξίμου δεν είναι απλή αλλαγή γραφείου· είναι αλλαγή κουλτούρας. Και αυτή η αλλαγή δεν φαίνεται να έχει ολοκληρωθεί, τουλάχιστον στο επίπεδο της δημόσιας επικοινωνίας.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Ο Ευάγγελος Αποστολάκης διετέλεσε αρχηγός ΓΕΕΘΑ και υπουργός Εθνικής Άμυνας, με θητεία σε περιόδους έντασης στα ελληνοτουρκικά.
• Η δημόσια εικόνα του βασίζεται στην αξιοπιστία του ως επιτελικού παράγοντα, όχι σε κομματική ταυτότητα.
• Η κριτική εστιάζει στην απουσία πολιτικού λόγου και στην υπερβολική εξάρτηση από το θεσμικό κύρος των Ενόπλων Δυνάμεων.

Γιατί έχει σημασία: Η περίπτωση Αποστολάκη δεν είναι ατομική. Αποτελεί δείγμα μιας ευρύτερης τάσης: την είσοδο τεχνοκρατών και στελεχών των σωμάτων ασφαλείας στην πολιτική, με το επιχείρημα της αποτελεσματικότητας. Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί η αποτελεσματικότητα να υποκαταστήσει τη δημοκρατική λογοδοσία; Ή μήπως η «καλή» εικόνα ενός ικανού διοικητή κρύβει την «ανάποδη» ανάγκη για πολιτική νομιμοποίηση που δεν αρκείται σε στολές και οργανογράμματα; Η απάντηση δεν αφορά μόνο τον Αποστολάκη· αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε τους ανθρώπους που μας κυβερνούν.