Γιάννης Κακλέας στην «Εφ.Συν.»: «Η δικαιοσύνη είναι ταξική δικαιοσύνη» | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Τη στιγμή που η συζήτηση για την ταξική διάσταση της δικαιοσύνης επιστρέφει στο προσκήνιο, ο Γιάννης Κακλέας έρχεται να ταράξει τα νερά του ελληνικού θεάτρου. Ο σκηνοθέτης, που αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θεάτρου Αποθήκη, μιλώντας στην «Εφ.Συν.» δεν διστάζει να δηλώσει ότι «η δικαιοσύνη είναι ταξική δικαιοσύνη», προαναγγέλλοντας παράλληλα το ανέβασμα των «Δίκαιων» του Αλμπέρ Καμί από τις 21 Οκτωβρίου. Η τοποθέτησή του δεν αποτελεί απλή καλλιτεχνική δήλωση, αλλά παρέμβαση σε ένα ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο.

Η επιλογή του έργου του Καμί δεν είναι τυχαία. Οι «Δίκαιοι» πραγματεύονται το ηθικό δίλημμα της επαναστατικής βίας και της θυσίας στο όνομα ενός ανώτερου σκοπού, θέτοντας ερωτήματα που διαπερνούν την εποχή μας: Ποιος ορίζει τη δικαιοσύνη; Ποιοι πληρώνουν το τίμημα; Και τελικά, ποια συμφέροντα εξυπηρετεί το εκάστοτε σύστημα απονομής της; Ο Κακλέας, με την τοποθέτησή του, φαίνεται να συνδέει το κλασικό κείμενο με τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου οι ανισότητες στην πρόσβαση στη δικαιοσύνη παραμένουν εμφανείς. Παράλληλα, οραματίζεται το Θέατρο Αποθήκη ως «έναν χώρο συμμετοχής νέων ανθρώπων με ιδέες και έργα που αφορούν την κρίση», δίνοντας έμφαση στη συλλογικότητα και στη διαρκή ανανέωση του καλλιτεχνικού λόγου. Η στρατηγική αυτή δεν στοχεύει μόνο στην προσέλκυση κοινού, αλλά στη δημιουργία μιας σκηνής που λειτουργεί ως βήμα διαλόγου και κοινωνικού σχολιασμού.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Ο Γιάννης Κακλέας αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Αποθήκη, με στόχο τη δημιουργία ενός χώρου συμμετοχής για νέους καλλιτέχνες.
• Οι «Δίκαιοι» του Αλμπέρ Καμί ανεβαίνουν από τις 21 Οκτωβρίου, σε μια παράσταση που υπόσχεται να φωτίσει τη σχέση δικαιοσύνης και ταξικών ανισοτήτων.
• Η δήλωση «η δικαιοσύνη είναι ταξική δικαιοσύνη» εντάσσεται σε έναν ευρύτερο προβληματισμό για την πρόσβαση και την απονομή της δικαιοσύνης στη σύγχρονη Ελλάδα.

Γιατί έχει σημασία: Σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται και οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, η φωνή ενός καταξιωμένου σκηνοθέτη όπως ο Κακλέας αποκτά βαρύτητα. Δεν πρόκειται απλώς για μια καλλιτεχνική επιλογή, αλλά για μια πολιτική τοποθέτηση που καλεί το κοινό να αναλογιστεί τη σχέση τέχνης, εξουσίας και δικαιοσύνης. Το στοίχημα του Θεάτρου Αποθήκη να γίνει κυψέλη νέων ιδεών και αντιστάσεων μπορεί να αποτελέσει ένα μικρό αλλά ουσιαστικό αντίβαρο στην κυρίαρχη αφήγηση.