Μέχρι πού φτάνει ο αντισιωνισμός; | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην άσκηση κριτικής προς μια κυβέρνηση και τον αντισημιτισμό έχει γίνει επικίνδυνα δυσδιάκριτη στη δημόσια συζήτηση. Το ερώτημα που κυριαρχεί, ιδιαίτερα μετά την πρωτοφανή στρα воτική επιχείρηση στη Γάζα, δεν είναι πλέον θεωρητικό αλλά πολιτικό και ηθικό: Μπορεί η καταδίκη των πολιτικών του Ισραήλ να χαρακτηρίζεται συλλήβδην ως επίθεση εναντίον των Εβραίων;

Η πρόσφατη δήλωση που φιλοξενεί η Εφημερίδα των Συντακτών, και αναπαράγει το LivePress.gr, θέτει το ζήτημα με σπάνια εντιμότητα. Η επισήμανση ότι οι ισραηλιτικές κοινότητες «κάνουν μεγάλο λάθος» ταυτίζοντας την κριτική στην κυβέρνηση Νετανιάχου με τον αντισημιτισμό, αποτυπώνει μια πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες πολίτες διεθνώς. Ο όρος «αντισημιτισμός» χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά ως εργαλείο φίμωσης, ως ένα είδος ηθικού πυροτεχνήματος που αποδομεί κάθε επιχείρημα περί δικαίου, ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή διεθνούς δικαίου. Η σύγχυση αυτή δεν προσβάλλει μόνο την κοινή λογική, αλλά υπονομεύει και τον αγώνα ενάντια στον πραγματικό, ιστορικό αντισημιτισμό, ο οποίος παραμένει μια οδυνηρή πραγματικότητα στην Ευρώπη.

Η ουσία του προβλήματος έγκειται στη σκόπιμη ή μη εξίσωση του κράτους του Ισραήλ με τον εβραϊκό λαό. Μια τέτοια προσέγγιση ακυρώνει την εβραϊκή διαφωνία, την εβραϊκή αριστερά, ακόμη και ισραηλινούς πολίτες που διαδηλώνουν κατά της πολιτικής των κατεδαφίσεων και των βομβαρδισμών. Όταν η κριτική σε μια συγκεκριμένη, ακραία εθνικιστική κυβέρνηση μεταφράζεται αυτόματα σε μίσος για όλους τους Εβραίους, τότε ο όρος χάνει την ιστορική του βαρύτητα και μετατρέπεται σε ιδεολόγημα. Αυτή η τακτική είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη γιατί αθωώνει στην πράξη τις πολιτικές του Νετανιάχου, ενώ παράλληλα δαιμονοποιεί οποιονδήποτε τολμά να μιλήσει για τα εγκλήματα πολέμου που καταγράφονται από διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ και η Διεθνής Αμνηστία.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι ακαδημαϊκή. Η απόφαση να χαρακτηριστεί η κριτική ως «αντισημιτισμός» έχει ήδη οδηγήσει σε λογοκρισία σε πανεπιστημιουπόλεις, σε απολύσεις δημοσιογράφων και σε αυτολογοκρισία στα μέσα ενημέρωσης. Ταυτόχρονα, η άκριτη υποστήριξη προς το Ισραήλ από δυτικές κυβερνήσεις, υπό τον φόβο του χαρακτηρισμού τους ως αντισημιτικών, έχει δημιουργήσει ένα ηθικό κενό που πληρώνεται με αίμα στη Μέση Ανατολή. Η υπεράσπιση του εβραϊκού πολιτισμού και της ασφάλειας των εβραϊκών κοινοτήτων δεν μπορεί να γίνεται ερήμην της δικαιοσύνης για τους Παλαιστίνιους. Αντιθέτως, η προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων για όλους είναι η μόνη ασπίδα απέναντι στον φασισμό, είτε αυτός προέρχεται από την άκρα Δεξιά είτε από τον εθνικιστικό επεκτατισμό.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η κριτική σε πολιτικές του Ισραήλ, όπως ο εποικισμός ή οι επιχειρήσεις στη Γάζα, δεν συνιστά αντισημιτισμό και προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο και την ελευθερία έκφρασης.
• Η εργαλειοποίηση του όρου «αντισημιτισμός» για την άρση της πολιτικής ευθύνης της κυβέρνησης Νετανιάχου αποδυναμώνει τον αγώνα κατά της πραγματικής μισαλλοδοξίας.
• Οι εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη και αλλού είναι διχασμένες, με σημαντική μερίδα τους να στηρίζει την ειρηνική συνύπαρξη και να αποδοκιμάζει την ταύτιση του κράτους με τη θρησκεία.

Γιατί έχει σημασία: Διότι αν επιτρέψουμε να εξισωθεί η καταδίκη των εγκλημάτων πολέμου με τον ρατσισμό, τότε ανοίγουμε τον δρόμο για την ατιμωρησία. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι κοινωνίες που σιωπούν μπροστά στην αδικία, επικαλούμενες ψευδή διλήμματα, καταλήγουν να χάσουν και τη δική τους ελευθερία. Η υπεράσπιση της αλήθειας, όσο άβολη κι αν είναι, παραμένει το μόνο όπλο απέναντι στην προπαγάνδα.