Τα καθημερινά xGoals του Άδωνι Γεωργιάδη | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Σε μια εποχή όπου η δημόσια συζήτηση στη χώρα μας μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ποδοσφαιρικό αγώνα χωρίς διαιτητή, ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει αναδειχθεί στον απόλυτο σκόρερ της τοξικότητας. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν ο υπουργός προκαλεί αντιδράσεις, αλλά γιατί αυτή η στρατηγική της διαρκούς σύγκρουσης φαίνεται να εξυπηρετεί — ή τουλάχιστον να μην ενοχλεί — το Μέγαρο Μαξίμου.

Η ανάλυση των δημόσιων τοποθετήσεων του κ. Γεωργιάδη αποκαλύπτει ένα μοτίβο συστηματικής πόλωσης. Κάθε του εμφάνιση λειτουργεί ως αυτοτελές επεισόδιο ενός σίριαλ όπου ο ίδιος υποδύεται τον τιμωρό της πολιτικής ορθότητας, στοχοποιώντας διαρκώς αντιπάλους, δημοσιογράφους και θεσμούς. Η τακτική αυτή δεν είναι τυχαία. Λειτουργεί ως αντιπερισπασμός, μετατοπίζοντας την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα — ακρίβεια, στεγαστική κρίση, υποστελέχωση του ΕΣΥ — σε ένα θέαμα αντιπαράθεσης. Τα «xGoals» της επικοινωνιακής του στρατηγικής δεν μετρούν λύσεις, αλλά εντάσεις. Και όπως στα στατιστικά του ποδοσφαίρου, τα υψηλά νούμερα εντυπωσιάζουν ακόμη κι όταν η μπάλα δεν καταλήγει ποτέ στα δίχτυα της ουσιαστικής πολιτικής.

Το κρίσιμο ερώτημα αφορά τη στάση της κυβέρνησης. Είναι ο κ. Γεωργιάδης ένας ανεξέλεγκτος «πολιτικός ελεύθερος σκοπευτής» ή ένα εργαλείο σκόπιμης πόλωσης, χρήσιμο για τη συσπείρωση της βάσης και την απόκρυψη της κυβερνητικής κόπωσης; Η σιωπή των συναδέλφων του και η απουσία διαφοροποίησης από το Μαξίμου υποδηλώνουν το δεύτερο. Η τοξικότητα, όταν εκπορεύεται από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, δεν είναι ατύχημα — είναι πολιτική επιλογή. Και το κόστος αυτής της επιλογής το πληρώνει η ίδια η δημοκρατία, καθώς η βία του λόγου κανονικοποιείται και ο διάλογος αντικαθίσταται από την επικοινωνία μέσω εντάσεων.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Ο κ. Γεωργιάδης έχει μετατραπεί στη βασική πηγή τοξικότητας στη δημόσια σφαίρα, με δηλώσεις που στοχοποιούν θεσμούς και πρόσωπα.
• Η στρατηγική της πόλωσης λειτουργεί ως αντιπερισπασμός από τα κρίσιμα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα.
• Η ανοχή ή η σιωπή του Μεγάρου Μαξίμου ερμηνεύεται ως έμμεση έγκριση αυτής της τακτικής, με μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον δημόσιο διάλογο.

Γιατί έχει σημασία: Όταν η πολιτική ηγεσία επιλέγει την τοξικότητα ως εργαλείο διακυβέρνησης, το διακύβευμα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Διαβρώνεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, απονομιμοποιείται ο διάλογος και εδραιώνεται μια κουλτούρα σύγκρουσης που υπονομεύει την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας. Το ερώτημα δεν είναι αν ο κ. Γεωργιάδης είναι το πρόβλημα, αλλά αν η κυβέρνηση έχει την πρόθεση — ή το πολιτικό θάρρος — να το αντιμετωπίσει.