Βρετανός δημόσιος υπάλληλος εισέπραξε 350.000 λίρες «δουλεύοντας» ταυτόχρονα σε πέντε θέσεις πλήρους απασχόλησης

Lead: Μια υποθέση που ξεπερνά τα όρια της απλής απάτης έρχεται στο φως στη Βρετανία, καθώς ένας 55χρονος δημόσιος υπάλληλος φέρεται να εισέπραξε σχεδόν 350.000 λίρες μέσα σε τριάμισι χρόνια, εργαζόμενος ταυτόχρονα σε έως και πέντε θέσεις πλήρους απασχόλησης. Η αποκάλυψη θέτει εν αμφιβόλω τις διαδικασίες ελέγχου στον βρετανικό δημόσιο τομέα και αναδεικνύει ένα φαινόμενο που φαίνεται να εξαπλώνεται στη σύγχρονη αγορά εργασίας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα των «Νέων», ο υπάλληλος κατηγορείται ότι απέκρυπτε συστηματικά από τους εργοδότες του τη διπλή -ή μάλλον πενταπλή- επαγγελματική του δραστηριότητα, εκμεταλλευόμενος τις ελλείψεις συντονισμού μεταξύ των υπηρεσιών στις οποίες απασχολούνταν. Πρόκειται για μια πρακτική που θυμίζει το φαινόμενο του «overemployment», το οποίο έχει αρχίσει να συζητείται ευρέως διεθνώς, ιδίως μετά την επικράτηση της τηλεργασίας. Η δυνατότητα απομακρυσμένης εργασίας, σε συνδυασμό με την αδυναμία των εργοδοτών να επαληθεύσουν την πραγματική απασχόληση των υπαλλήλων τους, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου τέτοιες περιπτώσεις καθίστανται εφικτές.

Η υπόθεση δεν είναι μεμονωμένη. Το τελευταίο διάστημα, παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί σε διάφορες χώρες, αποκαλύπτοντας ένα δομικό πρόβλημα στις σύγχρονες πρακτικές προσλήψεων και ελέγχου. Οι δημόσιες υπηρεσίες, ειδικότερα, συχνά λειτουργούν με αποσπασματικά συστήματα διασταύρωσης στοιχείων, επιτρέποντας σε επιτήδειους να εκμεταλλεύονται τα κενά. Παράλληλα, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η ίδια η φύση της εργασίας έχει αλλάξει τόσο ώστε οι παραδοσιακές αντιλήψεις περί αποκλειστικότητας να μοιάζουν πλέον αναχρονιστικές.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Ο 55χρονος φέρεται να αποκόμισε περίπου 350.000 λίρες σε τριάμισι χρόνια, κατέχοντας ταυτόχρονα έως πέντε θέσεις πλήρους απασχόλησης.
• Η υπόθεση βασίζεται στην απόκρυψη της πολλαπλής απασχόλησης από τους εργοδότες, εκμεταλλευόμενη την έλλειψη διασταύρωσης στοιχείων μεταξύ δημόσιων φορέων.
• Το φαινόμενο του «overemployment» ενισχύεται από την τηλεργασία και την ευελιξία που αυτή προσφέρει, δυσχεραίνοντας τον έλεγχο της πραγματικής παραγωγικότητας.

Γιατί έχει σημασία: Η υπόθεση αυτή λειτουργεί ως καθρέφτης για τις αδυναμίες του συστήματος ελέγχου στον δημόσιο τομέα, αλλά και ως προειδοποίηση για το μέλλον της εργασίας. Αν ένας υπάλληλος μπορεί να «δουλεύει» ταυτόχρονα σε πέντε θέσεις χωρίς να γίνει αντιληπτός για χρόνια, τότε οι μηχανισμοί λογοδοσίας χρήζουν άμεσης αναθεώρησης. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την απάτη, αλλά και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας της απασχόλησης στην ψηφιακή εποχή, όπου τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, αλλά και μεταξύ διαφορετικών εργασιακών ρόλων, γίνονται ολοένα και πιο θολά.