Αρθρο του Θ. Πελαγίδη στην «Κ»: Το οικονομικό θαύμα των Εμιράτων | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Την ώρα που η Ελλάδα εγκαινίαζε τη Μεταπολίτευση, ένα μικρό σύμπλεγμα εμιράτων στον Περσικό Κόλπο έθετε τα θεμέλια μιας οικονομικής ανατροπής που σήμερα συζητείται διεθνώς. Η ανάλυση του Θ. Πελαγίδη στην «Καθημερινή» φωτίζει πώς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μετέτρεψαν τους υδρογονάνθρακες σε μοχλό διαφοροποίησης, αφήνοντας πίσω πολλές παραδοσιακές οικονομίες.

Η σύγκριση με τη «Μεταπολίτευση» δεν είναι τυχαία. Τα Εμιράτα ιδρύθηκαν το 1971, την ίδια περίπου εποχή που η Ελλάδα άρχιζε τη δική της πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η διαφορά έγκειται στον σχεδιασμό: αντί να στηριχτούν αποκλειστικά στο πετρέλαιο, τα Εμιράτα επένδυσαν σε υποδομές, ελεύθερες ζώνες, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, τουρισμό και τεχνολογία. Το Άμπου Ντάμπι και το Ντουμπάι λειτούργησαν ως πειραματικά εργαστήρια θεσμικών μεταρρυθμίσεων, με χαμηλή φορολογία, ταχύτατη αδειοδότηση και στοχευμένη προσέλκυση ξένων κεφαλαίων. Παράλληλα, δημιούργησαν κρατικά επενδυτικά ταμεία που ανακυκλώνουν τον πετρελαϊκό πλούτο σε παγκόσμια χαρτοφυλάκια, εξασφαλίζοντας έσοδα για τις επόμενες γενιές. Το αποτέλεσμα είναι ένα κατά κεφαλήν ΑΕΠ που συγκαταλέγεται στα υψηλότερα παγκοσμίως και μια οικονομία λιγότερο ευάλωτη στις διακυμάνσεις των τιμών του αργού. Για την Ελλάδα, το δίδαγμα δεν είναι η αντιγραφή ενός μοντέλου με αυταρχικά χαρακτηριστικά, αλλά η ανάγκη για μακροπρόθεσμη στρατηγική, πολιτική σταθερότητα και αποτελεσματικό κράτος.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Τα ΗΑΕ ιδρύθηκαν το 1971, την ίδια περίοδο με τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, αλλά ακολούθησαν ριζικά διαφορετική αναπτυξιακή τροχιά.
• Η διαφοροποίηση από το πετρέλαιο επετεύχθη μέσω ελεύθερων ζωνών, τουρισμού, χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και κρατικών επενδυτικών ταμείων.
• Η χαμηλή φορολογία και η ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων προσέλκυσαν ξένες επενδύσεις, ενώ τα κρατικά ταμεία θωρακίζουν το μέλλον των επόμενων γενεών.

Γιατί έχει σημασία: Η περίπτωση των Εμιράτων αποδεικνύει ότι ο φυσικός πλούτος από μόνος του δεν αρκεί. Χωρίς θεσμούς, στρατηγική και συνέχεια, ακόμη και τα μεγαλύτερα αποθέματα μπορούν να σπαταληθούν. Για την Ελλάδα, η συζήτηση δεν αφορά την αντιγραφή, αλλά την υιοθέτηση ενός σοβαρού, διακομματικού σχεδίου δεκαετιών που θα μετατρέπει κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα σε διατηρήσιμη ανάπτυξη.