Σπύρος Μπιμπίλας για Πέτρο Φιλιππίδη: «Κάθε είδους ύβρεις και προσβολές με αφήνουν αδιάφορο»

Lead: Σε μια ακόμη δικαστική αναμέτρηση που φέρνει στο προσκήνιο τις βαθιές ρωγμές στον χώρο του θεάτρου, ο Σπύρος Μπιμπίλας απάντησε στις ύβρεις του Πέτρου Φιλιππίδη με ψυχραιμία, δηλώνοντας πως «κάθε είδους ύβρεις και προσβολές με αφήνουν αδιάφορο». Η δήλωση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική τοποθέτηση, αλλά σηματοδοτεί μια ευρύτερη στρατηγική αποφυγής της παγίδας της αντιπαράθεσης, σε μια υπόθεση που έχει διχάσει την κοινή γνώμη και έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τα όρια της δημόσιας αντιπαράθεσης μεταξύ καλλιτεχνών.

Η αναμέτρηση των δύο ανδρών στα δικαστήρια δεν είναι καινούργια. Πρόκειται για μια αντιδικία που ξεκίνησε από μηνύσεις και αντεγκλήσεις, με φόντο τις καταγγελίες που συγκλόνισαν τον καλλιτεχνικό χώρο. Ο Μπιμπίλας, ως πρόεδρος του ΣΕΗ, βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης για τη στάση του σωματείου απέναντι σε καταγγελίες συναδέλφων του. Η σημερινή του δήλωση, επομένως, δεν μπορεί να διαβαστεί αποκομμένη από αυτό το φορτισμένο πλαίσιο. Η επιλογή του να μην απαντήσει στις προκλήσεις μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια να κρατήσει αποστάσεις από μια αντιπαράθεση που θα μπορούσε να του προσδώσει τον ρόλο του «θύματος» ή του «αντιπάλου» σε ένα θέαμα εντάσεων, αποπροσανατολίζοντας από την ουσία της δικαστικής διαδικασίας.

Από την άλλη, η στάση του Φιλιππίδη, ο οποίος φέρεται να προέβη σε ύβρεις κατά τη διάρκεια της εκδίκασης, εγείρει ερωτήματα για τη διαχείριση της πίεσης και την επικοινωνιακή του τακτική. Η δημόσια αντιπαράθεση, όταν μεταφέρεται στις αίθουσες των δικαστηρίων, αποκτά μια άλλη βαρύτητα: δεν αφορά μόνο τα προσωπικά πάθη, αλλά και την αξιοπιστία των θεσμών και την εικόνα του κλάδου. Το γεγονός ότι η υπόθεση επανέρχεται στην επικαιρότητα με αφορμή νέες εντάσεις δείχνει ότι οι πληγές παραμένουν ανοιχτές και ότι η συζήτηση για την ηθική και τη δεοντολογία στον χώρο του πολιτισμού είναι ακόμη επίκαιρη όσο ποτέ.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η δήλωση Μπιμπίλα έρχεται σε συνέχεια της δικαστικής διαδικασίας για μήνυση που είχε καταθέσει ο Φιλιππίδης εναντίον του, γεγονός που δείχνει τη μακρά διάρκεια της αντιδικίας.
• Ο Μπιμπίλας επιλέγει δημόσια την τακτική της μη ανταπόκρισης στις προκλήσεις, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί ως στρατηγική αποκλιμάκωσης ή ως έμμεση τοποθέτηση υπεροχής.
• Η υπόθεση αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα σωματεία και οι εκπρόσωποί τους όταν καλούνται να διαχειριστούν καταγγελίες και συγκρούσεις μεταξύ μελών τους, υπό την πίεση της δημόσιας σφαίρας.

Γιατί έχει σημασία: Πέρα από την προσωπική αντιπαράθεση, η υπόθεση αυτή αγγίζει ζητήματα ευρύτερης σημασίας: την ανάγκη για θεσμική θωράκιση των διαδικασιών, την προστασία της αξιοπρέπειας των εμπλεκομένων και την ευθύνη των δημοσίων προσώπων απέναντι στο κοινό. Η στάση του Μπιμπίλα, αν και φαινομενικά παθητική, στέλνει ένα μήνυμα ότι η αξιοπρέπεια μπορεί να αποτελέσει απάντηση στην επιθετικότητα. Την ίδια στιγμή, η υπόθεση υπενθυμίζει ότι ο χώρος του πολιτισμού οφείλει να βρει τρόπους να διαχειρίζεται τις κρίσεις του με διαφάνεια και σεβασμό, μακριά από τη λογική του θεάματος και της προσωπικής στοχοποίησης.