Η γερμανική ακροδεξιά στηρίζει Πούτιν με «όχημα» το ρωσικό φυσικό αέριο: Συνομιλίες της Μόσχας με AfD

Lead: Η επιστροφή του Βλαντιμίρ Πούτιν στο ευρωπαϊκό προσκήνιο φαίνεται πως βρίσκει ένα απροσδόκητο «όχημα»: το ρωσικό φυσικό αέριο και τη γερμανική ακροδεξιά. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Newsit, η Μόσχα βρίσκεται σε συνομιλίες με το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή στην Ουκρανία, επιχειρώντας να αξιοποιήσει την ενεργειακή εξάρτηση και τις πολιτικές ρωγμές στην καρδιά της Ευρώπης.

Το σχέδιο μοιάζει γνωστό αλλά πιο ύπουλο: η Ρωσία δεν επιδιώκει απλώς να πουλήσει αέριο, αλλά να εργαλειοποιήσει την ενέργεια ως μοχλό πολιτικής επιρροής. Η AfD, σταθερά φιλορωσική και αντίθετη στις κυρώσεις, προβάλλει ως «σωτήρας» των γερμανικών νοικοκυριών που πλήττονται από το ενεργειακό κόστος. Οι συνομιλίες με τη Μόσχα, αν επιβεβαιωθούν, συνιστούν de facto αναγνώριση ενός παράλληλου διπλωματικού καναλιού που παρακάμπτει το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Παράλληλα, εγείρουν ερωτήματα για το κατά πόσο η γερμανική πολιτική σκηνή έχει θωρακιστεί απέναντι σε τέτοιου είδους πιέσεις, την ώρα που το SPD και οι Χριστιανοδημοκράτες εμφανίζονται διχασμένοι για τη στάση τους απέναντι στη Μόσχα. Η ενεργειακή επιστροφή του Πούτιν δεν είναι τεχνική υπόθεση· είναι πολιτική στρατηγική με στόχο την αποδόμηση της ευρωπαϊκής ενότητας.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η AfD εμφανίζεται ως βασικός συνομιλητής της Μόσχας για την επαναφορά ρωσικού φυσικού αερίου στη γερμανική αγορά, εκμεταλλευόμενη τη δυσαρέσκεια για τις τιμές ενέργειας.
• Οι συνομιλίες γίνονται εν κρυπτώ και ενδέχεται να παρακάμπτουν τις ευρωπαϊκές κυρώσεις, θέτοντας ζήτημα συμμόρφωσης με το ενωσιακό δίκαιο.
• Η κίνηση εντάσσεται σε ευρύτερη στρατηγική του Κρεμλίνου να ανακτήσει επιρροή μέσω φιλορωσικών κομμάτων και ενεργειακών εξαρτήσεων στην Ευρώπη.

Γιατί έχει σημασία: Αν η γερμανική ακροδεξιά καταστεί διαμεσολαβητής μεταξύ Μόσχας και Βερολίνου, η Ευρώπη κινδυνεύει να επιστρέψει σε μια λογική ενεργειακού εκβιασμού που είχε υποτίθεται εγκαταλειφθεί μετά το 2022. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη ροή αερίου, αλλά το ποιος χαράσσει την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία: οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ή τα κόμματα που λειτουργούν ως προεκτάσεις ξένων συμφερόντων. Η απάντηση θα καθορίσει την ανθεκτικότητα της ευρωπαϊκής δημοκρατίας τα επόμενα χρόνια.