Καμία πατρίδα για τα εισαγγελικά παιδιά | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Η φράση «όταν γεννιέται ένα παιδί, γεννιέται και ένας γονιός» ακούγεται παρηγορητική, σχεδόν αυτονόητη. Η υπόθεση της Κυψέλης όμως, με τον εντοπισμό ενός παιδιού σε συνθήκες εγκατάλειψης και την εμπλοκή προσώπων του στενού κρατικού μηχανισμού, έρχεται να ταράξει αυτή τη βεβαιότητα. Γιατί όταν ο γονιός είναι εισαγγελικός λειτουργός, το ερώτημα δεν αφορά μόνο την ατομική ευθύνη· αφορά τη σχέση εξουσίας, ελέγχου και ατιμωρησίας μέσα στο ίδιο το σύστημα απονομής δικαιοσύνης.

Η σύγχρονη πραγματικότητα των λεγόμενων «εισαγγελικών παιδιών» δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένα μοτίβο που αναδύεται κάθε φορά που η κοινωνία αναρωτιέται ποιος ελέγχει τους ελεγκτές. Στην υπόθεση της Κυψέλης, οι αποκαλύψεις για παιδιά που μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα παραμέλησης, με γονείς που κατέχουν θέσεις κύρους και εξουσίας, φωτίζουν μια δομική αντίφαση: οι ίδιοι άνθρωποι που καλούνται να προστατεύσουν τα παιδιά όλων των άλλων, ενδέχεται να μην προστατεύουν τα δικά τους. Το ζήτημα δεν είναι απλώς ποινικό. Είναι ηθικό, θεσμικό και βαθιά πολιτικό. Οταν η εισαγγελική ιδιότητα λειτουργεί ως ασπίδα, η κοινωνία χάνει την εμπιστοσύνη της στη δικαιοσύνη. Οταν η προστασία του παιδιού εξαρτάται από το πόσο ισχυρός είναι ο γονιός, τότε η αρχή της ισότητας καταρρέει. Τα «εισαγγελικά παιδιά» δεν είναι μια κατηγορία θυμάτων με ειδική μεταχείριση· είναι η απόδειξη ότι η εξουσία μπορεί να διαβρώσει ακόμη και τον πιο ιερό ρόλο, αυτόν του γονέα. Η κοινωνία οφείλει να απαιτήσει ανεξάρτητες έρευνες, διαφάνεια και την άρση κάθε ασυλίας που προστατεύει λειτουργούς αντί για πολίτες.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η υπόθεση της Κυψέλης ανέδειξε την ύπαρξη παιδιών που ζουν σε συνθήκες παραμέλησης, με γονείς που κατέχουν θέσεις εξουσίας στον εισαγγελικό κλάδο.
• Το φαινόμενο των «εισαγγελικών παιδιών» δεν είναι μεμονωμένο· καταγράφεται σε πολλές υποθέσεις όπου ο έλεγχος των λειτουργών καθίσταται ανεπαρκής ή προσχηματικός.
• Η κοινωνική απαίτηση για διαφάνεια και ανεξάρτητη διερεύνηση προσκρούει συχνά σε θεσμικές αντιστάσεις και σε ένα καθεστώς ασυλίας που απολαμβάνουν συγκεκριμένοι λειτουργοί.

Γιατί έχει σημασία: Η υπόθεση της Κυψέλης δεν αφορά μόνο ένα παιδί ή μια οικογένεια. Αφορά το αν η ελληνική κοινωνία είναι διατεθειμένη να ανεχθεί ένα σύστημα όπου η εξουσία προστατεύει τους ισχυρούς ακόμη και όταν αυτοί αποτυγχάνουν στους πιο στοιχειώδεις ρόλους τους. Αν η δικαιοσύνη δεν μπορεί να ελέγξει τα δικά της παιδιά, τότε κανένα παιδί δεν είναι πραγματικά ασφαλές. Και καμία πατρίδα δεν μπορεί να λέγεται δίκαιη.