Ο Γεωργιάδης καταγγέλλει την τοξικότητα μετά από ανάρτηση «Θεέ μου, γιατί τον Μαζωνάκη και όχι τον Άδωνι;»

Lead: Τη δημόσια καταγγελία του για την τοξικότητα στα social media επανέφερε ο Άδωνις Γεωργιάδης, αφορμώμενος από ανάρτηση που έθετε το ερώτημα «Θεέ μου, γιατί τον Μαζωνάκη και όχι τον Άδωνι;». Η δήλωση αυτή, ωστόσο, εγείρει ερωτήματα για τη συνέπεια της στάσης του απέναντι σε ένα φαινόμενο που ο ίδιος έχει κατά καιρούς τροφοδοτήσει με τη ρητορική του.

Ο υπουργός Υγείας, γνωστός για την οξύτητα των δημόσιων παρεμβάσεών του, επικαλέστηκε το περιστατικό για να αναδείξει το πρόβλημα των αναρτήσεων μίσους. Το επιχείρημα δεν είναι άτοπο· η διαδικτυακή βία αποτελεί πραγματικό και διαρκώς διογκούμενο ζήτημα, με θύματα πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους και απλούς πολίτες. Ωστόσο, η επιλεκτική ευαισθησία ενός πολιτικού που έχει συστηματικά χρησιμοποιήσει την ίδια επιθετική γλώσσα κατά αντιπάλων, δημιουργεί μια εικόνα ασυμμετρίας. Η τοξικότητα δεν είναι φαινόμενο «αγνώστου προελεύσεως»· παράγεται και αναπαράγεται από συγκεκριμένες πρακτικές λόγου, ανεξαρτήτως πολιτικής ταυτότητας. Όταν ένα στέλεχος της κυβέρνησης ζητά προστασία από την τοξικότητα, ενώ το ίδιο έχει καλλιεργήσει αντιπαραθέσεις με προσωπικούς χαρακτηρισμούς, η έκκληση χάνει μέρος της ηθικής της ισχύος. Το ζήτημα δεν είναι αν ο Γεωργιάδης έχει δικαίωμα να αισθάνεται θύμα —κανείς δεν πρέπει να δέχεται απειλές ή χυδαιότητες— αλλά αν η καταγγελία συνοδεύεται από αυτοκριτική και συνέπεια. Η δημόσια συζήτηση για την τοξικότητα απαιτεί ειλικρίνεια και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος. Διαφορετικά, μετατρέπεται σε εργαλείο επικοινωνιακής διαχείρισης, όπου το θύμα επιλέγεται ανάλογα με τη συγκυρία. Η ουσία βρίσκεται στη θεσμική θωράκιση κατά της ρητορικής μίσους, όχι στη στοχευμένη καταγγελία περιστατικών που εξυπηρετούν αφηγήματα.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει οξύ και προσωπικό λόγο κατά πολιτικών αντιπάλων, γεγονός που καθιστά την καταγγελία του για τοξικότητα αμφιλεγόμενη.
• Η ανάρτηση που πυροδότησε την αντίδρασή του αφορούσε δημόσιο σχολιασμό γεγονότος, όχι άμεση απειλή, θέτοντας ζήτημα ορίων μεταξύ κριτικής και στοχοποίησης.
• Το φαινόμενο της διαδικτυακής τοξικότητας είναι διακομματικό και απαιτεί συλλογική αντιμετώπιση, όχι εργαλειοποίηση για πολιτικό όφελος.

Γιατί έχει σημασία: Η συζήτηση για την τοξικότητα στα social media δεν μπορεί να διεξάγεται με όρους επιλεκτικής ευαισθησίας. Αν η καταγγελία του Γεωργιάδη δεν συνοδευτεί από αναστοχασμό για τη δική του ρητορική, κινδυνεύει να εκληφθεί ως επικοινωνιακό τέχνασμα. Η αξιοπιστία της δημόσιας καταγγελίας εξαρτάται από τη συνέπεια όσων τη διατυπώνουν.