Ηττα της «δημιουργικής ασάφειας» απέναντι στην Τουρκία | Οικονομία στο LivePress.gr

Lead: Η στρατηγική της «δημιουργικής ασάφειας» που για χρόνια αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία φαίνεται πως έχει φτάσει στα όριά της, με την Αθήνα να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα: οι διπλωματικές «ομίχλες» δεν αρκούν πλέον για να καλύψουν τα κενά που δημιουργεί η αναθεωρητική στάση της Άγκυρας. Η απογοήτευση, η αποτυχία ακόμη και η αίσθηση «μαχαιριάς πισώπλατης» που διατυπώνονται δημόσια από παράγοντες της αγοράς και της πολιτικής δεν είναι απλώς συναισθηματικές αντιδράσεις· αποτυπώνουν τη μετάβαση από μια περίοδο ελιγμών σε μια φάση όπου η σαφήνεια γίνεται ζήτημα εθνικού συμφέροντος.

Το οικονομικό αποτύπωμα αυτής της μετάβασης είναι άμεσο και μετρήσιμο. Επενδυτές, εφοπλιστές και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο απαιτούν σταθερότητα και προβλέψιμο πλαίσιο, όχι αμφισημίες που μεταφράζονται σε αυξημένο ασφάλιστρο κινδύνου. Όταν η «δημιουργική ασάφεια» μετατρέπεται σε αδυναμία υπεράσπισης κυριαρχικών δικαιωμάτων, το κόστος δεν περιορίζεται στη διπλωματική σκακιέρα· διαχέεται στην ενέργεια, στις μεταφορές, στον τουρισμό και στην προσέλκυση κεφαλαίων. Η Τουρκία, από την πλευρά της, αξιοποιεί κάθε κενό ερμηνείας για να παγιώσει τετελεσμένα, δοκιμάζοντας την αντοχή της ελληνικής πλευράς σε επίπεδο ρητορικής αλλά και έμπρακτων διεκδικήσεων. Η απάντηση «τρεχάτε ποδαράκια μου» —όπως χλευαστικά σχολιάζεται— υποδηλώνει την ανάγκη για άμεση προσφυγή σε θεσμικά και νομικά εργαλεία, αντί για την αναμονή μιας ευνοϊκής συγκυρίας που δεν έρχεται. Η ακύρωση ή ανατροπή αποφάσεων που θίγουν ελληνικά συμφέροντα δεν επιτυγχάνεται με ευχές, αλλά με στιβαρή διαπραγμάτευση, συμμαχίες και σαφείς κόκκινες γραμμές.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η «δημιουργική ασάφεια» ήταν εργαλείο τακτικής, όχι στρατηγικής· η παρατεταμένη χρήση της έχει αρχίσει να λειτουργεί εις βάρος των ελληνικών θέσεων.
• Το οικονομικό κόστος της ασάφειας είναι απτό: αστάθεια, αυξημένο επενδυτικό ρίσκο και απώλεια διαπραγματευτικής ισχύος σε ενεργειακά και ναυτιλιακά ζητήματα.
• Η Τουρκία κλιμακώνει σταθερά, αξιοποιώντας κάθε περιθώριο ερμηνείας· η ελληνική απάντηση οφείλει να είναι θεσμική, τεκμηριωμένη και έγκαιρη.

Γιατί έχει σημασία: Η συζήτηση δεν αφορά απλώς γλωσσικά σχήματα, αλλά το κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της σε ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας. Η εγκατάλειψη της ασάφειας δεν σημαίνει αναγκαστικά κλιμάκωση· σημαίνει μετάβαση σε μια πολιτική όπου οι θέσεις είναι ξεκάθαρες, τα επιχειρήματα τεκμηριωμένα και οι συνέπειες προβλέψιμες για όλους. Για την οικονομία, αυτό μεταφράζεται σε σταθερότητα· για τη χώρα, σε αξιοπιστία. Και η αξιοπιστία, τελικά, είναι το πιο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί.