Δ. Μάντζος: Ποιος θα λογοδοτήσει για τη διαχρονική αποτυχία της κυβέρνησης στη Λιβύη; | Οικονομία στο LivePress.gr

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και υπεύθυνος του ΚΤΕ Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Δημήτρης Μάντζος, άσκησε σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση με αιχμή την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, θέτοντας επιτακτικά το ερώτημα ποιος θα λογοδοτήσει για τη διαχρονική αποτυχία της χώρας στη Λιβύη. Μιλώντας στο ΕΡΤnews, ο κ. Μάντζος ανέδειξε ένα ζήτημα που υπερβαίνει την τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση και αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής στρατηγικής.

Η τοποθέτηση του κ. Μάντζου δεν αποτελεί απλή κομματική αντιπαράθεση, αλλά εγείρει ερωτήματα ουσίας για τον τρόπο με τον οποίο η Αθήνα διαχειρίστηκε επί σειρά ετών τις εξελίξεις στη Λιβύη. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που υπεγράφη το 2019 μεταξύ της Τουρκίας και της κυβέρνησης της Τρίπολης, αποτέλεσε σημείο καμπής για τα ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επιχείρησε να νομιμοποιήσει παράνομες διεκδικήσεις θαλάσσιων ζωνών. Η κριτική του στελέχους του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ εστιάζει στην αδυναμία της ελληνικής πλευράς να προλάβει ή να ανατρέψει αυτή την εξέλιξη, παρά τις έγκαιρες προειδοποιήσεις. Η αναφορά στην «κύρωση» του μνημονίου υπογραμμίζει τη θεσμική διάσταση του ζητήματος, καθώς τίθεται θέμα κοινοβουλευτικού ελέγχου και πολιτικής ευθύνης. Παράλληλα, η τοποθέτηση του κ. Μάντζου φωτίζει την ανάγκη για μια συνεκτική και μακρόπνοη στρατηγική στη Λιβύη, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τις τοπικές ισορροπίες, τις περιφερειακές συμμαχίες και τα ενεργειακά συμφέροντα. Η ελληνική εξωτερική πολιτική καλείται να απαντήσει σε ένα διπλό στοίχημα: αφενός να διαφυλάξει τα κυριαρχικά δικαιώματα, αφετέρου να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της σε μια περιοχή όπου οι ισορροπίες μεταβάλλονται διαρκώς. Το ερώτημα περί λογοδοσίας, επομένως, δεν είναι ρητορικό· αφορά την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας και τη διαφάνεια στη χάραξη εξωτερικής πολιτικής.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 επιχείρησε να παρακάμψει τα κυριαρχικά δικαιώματα ελληνικών νησιών, δημιουργώντας τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο.
• Η κριτική του Δ. Μάντζου εστιάζει στην έλλειψη έγκαιρης και αποτελεσματικής ελληνικής αντίδρασης, καθώς και στην ανάγκη κοινοβουλευτικής λογοδοσίας.
• Η Λιβύη παραμένει κρίσιμος παράγοντας για την ενεργειακή ασφάλεια και τις γεωπολιτικές ισορροπίες της ευρύτερης περιοχής.

Γιατί έχει σημασία: Η συζήτηση για τη Λιβύη δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά προπαντός το μέλλον της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Η απαίτηση για λογοδοσία θέτει τις βάσεις για μια πιο υπεύθυνη, διαφανή και αποτελεσματική διαχείριση των εθνικών θεμάτων, σε μια περίοδο όπου οι προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο απαιτούν ενότητα, στρατηγική και θεσμική θωράκιση.