Οι ελλιποβαρείς του δημοκρατικού τόξου | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Η διόγκωση της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και στη χώρα μας δεν αποτελεί πλέον ένα περιθωριακό φαινόμενο, αλλά έναν καθρέφτη των βαθύτερων ανισορροπιών του πολιτικού μας συστήματος. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι η διαχείριση της κρίσης, αλλά η ουσία της δημοκρατικής εκπροσώπησης.

Η συζήτηση περί «δημοκρατικού τόξου» έχει περιέλθει σε κατάσταση αμηχανίας. Όταν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας περιορίζονται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και διαχειριστικές λογικές, αφήνουν ένα τεράστιο κενό ασφαλείας στην πολιτική σκηνή. Οι πολίτες, ιδιαίτερα εκείνοι που πλήττονται από την ακρίβεια, την ανασφάλεια και την κοινωνική ανισότητα, αναζητούν απαντήσεις. Όταν δεν τις βρίσκουν στους δημοκρατικούς χώρους, τις αναζητούν σε ακραίες φωνές που υπόσχονται απλές και βίαιες λύσεις. Αυτό το έλλειμμα αξιοπιστίας είναι το γόνιμο έδαφος όπου ανθεί η μισαλλοδοξία.

Η Ακροδεξιά δεν μεγαλώνει επειδή οι πολίτες έγιναν ξαφνικά φασίστες. Μεγαλώνει επειδή το πολιτικό σύστημα έπαψε να παράγει όραμα. Ο εφησυχασμός των κομμάτων του λεγόμενου τόξου, η εσωστρέφεια και η προσκόλληση σε πελατειακές σχέσεις, έχουν οδηγήσει σε μια βαθιά απογοήτευση. Η κοινωνία δεν χρειάζεται απλώς «αντι-ακροδεξιά» ρητορική, αλλά μια πειστική αφήγηση για το πώς θα βελτιωθεί η καθημερινότητα. Χρειάζεται πολιτικές που να μειώνουν τις ανισότητες και να ενισχύουν την κοινωνική συνοχή, όχι θεωρητικά σχήματα που εξαντλούνται σε δηλώσεις καταδίκης.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η άνοδος της Ακροδεξιάς συνδέεται άμεσα με την αποτυχία των παραδοσιακών κομμάτων να διαχειριστούν τις σύγχρονες κρίσεις (οικονομική, μεταναστευτική, ενεργειακή) με κοινωνικό πρόσημο.
• Ο όρος «δημοκρατικό τόξο» χρησιμοποιείται συχνά ως ασπίδα, αλλά χάνει την αξία του όταν τα κόμματα που τον συγκροτούν αλληλοεξουδετερώνονται και αδυνατούν να συνεργαστούν σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα.
• Η μάχη κατά της μισαλλοδοξίας δεν κερδίζεται μόνο στα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά στην καθημερινή πολιτική πράξη, με έργα και μεταρρυθμίσεις που προστατεύουν τους πιο αδύναμους.

Γιατί έχει σημασία: Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από εκείνους που την επιτίθενται μετωπικά, αλλά και από εκείνους που την αφήνουν να ατροφεί μέσα από την αδράνεια και την έλλειψη οράματος. Όσο η κοινωνία νιώθει ότι οι θεσμοί δεν την εκπροσωπούν, η πόρτα για τον εξτρεμισμό θα παραμένει ορθάνοιχτη. Η ευθύνη των δημοκρατικών δυνάμεων δεν είναι να χτίσουν τείχη απέναντι στην Ακροδεξιά, αλλά να χτίσουν γέφυρες εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Χωρίς αυτή την επανίδρυση του πολιτικού συστήματος, το «τόξο» θα παραμένει ένα κενό σχήμα λόγου, και η κοινωνία θα συνεχίσει να ψάχνει απεγνωσμένα αλλού τις απαντήσεις που της στερούνται.