Αγάπα το κελί σου | Επικαιρότητα στο LivePress.gr

Lead: Η ελληνική κοινωνία, που κάποτε διακρινόταν για την έντονη πολιτικοποίηση και την άμεση αντίδραση στα κοινωνικά δρώμενα, φαίνεται να έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς απάθειας. Το σύνθημα «αγάπα το κελί σου», που θα μπορούσε να αποτελεί απόσπασμα από δυστοπικό μυθιστόρημα, περιγράφει με κυνική ακρίβεια τη νέα συνθήκη: μια σταδιακή, αλλά σταθερή, αποδοχή της συρρίκνωσης των προσδοκιών και της ατομικής απομόνωσης ως μορφής επιβίωσης.

Η μετατόπιση αυτή δεν είναι ούτε συγκυριακή ούτε αυθόρμητη. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολυεπίπεδης κόπωσης που συσσωρεύτηκε μέσα από διαδοχικές κρίσεις: οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή και, τελικά, αξιακή. Κάθε νέα δοκιμασία λειτούργησε ως ένα ακόμη στρώμα σιλικόνης στα συλλογικά αντανακλαστικά, μειώνοντας την ευαισθησία σε ερεθίσματα που παλιότερα θα πυροδοτούσαν μαζικές κινητοποιήσεις. Η ιδιώτευση δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά αμυντικός μηχανισμός· ο δημόσιος χώρος εκκενώνεται από νόημα, και η πολιτική συμμετοχή υποκαθίσταται από μια διαχειριστική λογική επιβίωσης. Η αίσθηση του ανήκειν σε μια συλλογικότητα με κοινό όραμα έχει αντικατασταθεί από την κυριαρχία του προσωπικού χρόνου και της ψηφιακής φούσκας, όπου η δράση περιορίζεται σε μια ανώδυνη κατακραυγή.

Αυτή η νέα «σοφία» της προσαρμογής, που προβάλλεται ως ρεαλισμός, κρύβει μια επικίνδυνη ιδεολογική ήττα. Όταν ο πολίτης εσωτερικεύει την ιδέα ότι η αλλαγή είναι αδύνατη, τότε το κελί γίνεται πραγματικά το σπίτι του, και οι τοίχοι του δεν είναι πια ορατοί. Η κοινωνική συναίνεση στην ακινησία δεν είναι παρά η πιο ισχυρή μορφή ελέγχου, καθώς δεν απαιτεί καταστολή, αλλά αυτοπειθαρχία. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν αυτή η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη ή εάν αποτελεί απλώς μια περίοδο επώασης, μια σιωπή πριν από την καταιγίδα, όπου η ατομική επιβίωση δίνει τη θέση της σε μια νέα, πιο ώριμη συλλογική διεκδίκηση.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η κοινωνική απάθεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα σωρευμένων κρίσεων που έχουν οδηγήσει σε παραίτηση από τη συλλογική δράση.
• Η «αγάπη για το κελί» μεταφράζεται σε αποδοχή της συρρίκνωσης των δικαιωμάτων και της ποιότητας ζωής, με τον πολίτη να επενδύει αποκλειστικά στην ιδιωτική του σφαίρα.
• Η κυριαρχία της ψηφιακής επικοινωνίας και της διαχειριστικής λογικής έχει υπονομεύσει τους παραδοσιακούς διαύλους πολιτικής έκφρασης, ενισχύοντας τον καταναλωτισμό ως υποκατάστατο της κοινωνικής συμμετοχής.

Γιατί έχει σημασία: Η ανάλυση αυτή δεν αποτελεί μια ακόμη απαισιόδοξη καταγραφή, αλλά μια προειδοποίηση. Η σιωπή και η ανοχή δεν είναι ενδείξεις σταθερότητας, αλλά συμπτώματα μιας κοινωνίας που έχει χάσει την πυξίδα της. Αν δεν αναγνωρίσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι η αδράνεια, αλλά η ιδεολογική αποστράτευση, τότε το «κελί» δεν θα είναι απλώς μια μεταφορά, αλλά ο μόνιμος τόπος κατοικίας μας. Η επανεκκίνηση της κοινωνικής φαντασίας και η επανανακάλυψη της αξίας του κοινού αγαθού είναι το μόνο αντίδοτο σε μια ζωή που έχει περιοριστεί σε μια ασφαλή, αλλά άδεια, αυτοσυντήρηση.