«Δεν είχα τον έλεγχο των άκρων μου»: Δημοσιογράφος περιγράφει όσα έζησε στον υπνοθεραπευτή που έλαβε τη φωτογραφία Μαζωνάκη

Lead: Μια προσωπική μαρτυρία για μια συνεδρία ύπνωσης, που συνδέεται με τη φωτογραφία του Γιώργου Μαζωνάκη, άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τα όρια των εναλλακτικών θεραπειών, την ευθύνη των θεραπευτών και τον ρόλο των social media στη διαμόρφωση της δημόσιας αντίληψης.

Η δημοσιογράφος Δάφνη Καραβοκύρη περιέγραψε στην ΕΡΤ τη βιωματική εμπειρία της από συνεδρία με υπνοθεραπευτή, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «δεν είχε τον έλεγχο των άκρων της». Η αναφορά αυτή δεν αφορά απλώς μια προσωπική ιστορία. Λειτουργεί ως αφορμή για ένα ευρύτερο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν πρακτικές που παρουσιάζονται ως θεραπευτικές λειτουργούν χωρίς σαφές πλαίσιο, χωρίς εποπτεία και συχνά μέσα από τη διαμεσολάβηση των κοινωνικών δικτύων;

Η υπόθεση συνδέεται με τη φωτογραφία του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη, η οποία φέρεται να ελήφθη στο πλαίσιο τέτοιας συνεδρίας. Ανεξάρτητα από το τι ακριβώς συνέβη, το γεγονός ότι μια ιδιωτική στιγμή βρέθηκε στο επίκεντρο δημόσιας αντιπαράθεσης δείχνει πόσο εύκολα τα όρια μεταξύ προσωπικού και δημόσιου θολώνουν στην εποχή της άμεσης δημοσιότητας. Παράλληλα, αναδεικνύει την έλλειψη ενός σαφούς θεσμικού πλαισίου για πρακτικές όπως η ύπνωση, οι οποίες κινούνται μεταξύ ψυχοθεραπείας, εναλλακτικής ιατρικής και σκηνικής performance.

Το ζήτημα δεν είναι αν η ύπνωση λειτουργεί ή όχι. Είναι αν ο πολίτης που απευθύνεται σε έναν «υπνοθεραπευτή» γνωρίζει ποια είναι τα επαγγελματικά του προσόντα, ποια δεοντολογία τον δεσμεύει και ποια μέσα προστασίας έχει σε περίπτωση κατάχρησης. Στην Ελλάδα, ο χώρος των εναλλακτικών θεραπειών παραμένει σε μεγάλο βαθμό αρρύθμιστος, με αποτέλεσμα ο καθένας να μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως θεραπευτής. Την ίδια στιγμή, τα social media λειτουργούν ως μηχανισμός νομιμοποίησης: η δημοφιλία υποκαθιστά την πιστοποίηση και η προσωπική μαρτυρία αποκτά βαρύτητα επιστημονικής απόδειξης.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η ύπνωση δεν είναι ρυθμισμένο επάγγελμα στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ενιαία κριτήρια εκπαίδευσης και δεοντολογίας.
• Η μαρτυρία της δημοσιογράφου δείχνει ότι η απώλεια ελέγχου μπορεί να βιωθεί ως τραυματική εμπειρία, ακόμη και όταν παρουσιάζεται ως θεραπευτική διαδικασία.
• Η υπόθεση με τη φωτογραφία του Γιώργου Μαζωνάκη φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων σε χώρους εναλλακτικών πρακτικών.

Γιατί έχει σημασία: Η συζήτηση δεν αφορά μόνο μια μεμονωμένη καταγγελία ή μια φωτογραφία που διέρρευσε. Αφορά την ανάγκη να μπουν κανόνες σε έναν χώρο όπου η ευαλωτότητα των ανθρώπων συναντά την έλλειψη ελέγχου, την εμπορευματοποίηση της ευεξίας και τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να μετατρέπουν την εμπειρία σε θέαμα. Χωρίς θεσμική θωράκιση, η επόμενη μαρτυρία μπορεί να μην είναι απλώς μια περιγραφή, αλλά μια καταγγελία με νομικές και ηθικές προεκτάσεις.