Σχεδόν μία γυναικοκτονία κάθε μήνα το 2026: Ο εφιάλτης της ενδοοικογενειακής βίας σε αριθμούς

Σχεδόν μία γυναικοκτονία κάθε μήνα το 2026: Ο εφιάλτης της ενδοοικογενειακής βίας σε αριθμούς

Lead: Μέσα στους πρώτους μήνες του 2026, η Ελλάδα μετρά σχεδόν μία γυναικοκτονία τον μήνα, την ώρα που οι καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία έχουν εκτιναχθεί άνω του 430% μέσα σε μία πενταετία. Τα στοιχεία που έρχονται στο φως δεν περιγράφουν απλώς μια αύξηση της εγκληματικότητας, αλλά την αποκάλυψη ενός συστημικού προβλήματος που επί χρόνια παρέμενε στο σκοτάδι των κλειστών σπιτιών.

Η εκρηκτική άνοδος των καταγγελιών δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η βία αυξήθηκε με τον ίδιο ρυθμό. Σημαίνει, κυρίως, ότι όλο και περισσότερες γυναίκες βρίσκουν το θάρρος ή τη δυνατότητα να μιλήσουν. Πίσω από κάθε καταγγελία κρύβεται μια ιστορία που για χρόνια διαδραματιζόταν μακριά από τα φώτα, με θύματα που συχνά αμφισβητούνταν, ενοχοποιούνταν ή απλώς δεν πίστευε κανείς τα λόγια τους. Η αύξηση του 430% αποτυπώνει, επομένως, δύο πραγματικότητες ταυτόχρονα: τη βελτίωση της πρόσβασης σε μηχανισμούς προστασίας και την παραμένουσα έκταση του φαινομένου.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στις καταγγελίες και στις γυναικοκτονίες. Παρά την αυξημένη καταγραφή, οι δολοφονίες γυναικών από συντρόφους ή πρώην συντρόφους συνεχίζονται με ρυθμό που προσεγγίζει το ένα περιστατικό ανά μήνα. Αυτό δείχνει ότι η καταγγελία από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται άμεση αστυνομική ανταπόκριση, επαρκείς δομές φιλοξενίας, ψυχολογική υποστήριξη και, κυρίως, δικαστική ταχύτητα. Όταν μια γυναίκα καταγγέλλει τον σύντροφό της και επιστρέφει στο ίδιο σπίτι επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική, το σύστημα αποτυγχάνει την πιο κρίσιμη στιγμή.

Η συζήτηση για τη γυναικοκτονία στην Ελλάδα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Η λέξη μπήκε στο δημόσιο λεξιλόγιο, τα ΜΜΕ την υιοθέτησαν και η κοινωνία δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία. Ωστόσο, η ονοματοδοσία ενός εγκλήματος δεν το εξαλείφει. Απαιτείται μια ολιστική στρατηγική που θα ξεκινά από την εκπαίδευση στα σχολεία, θα περνά από την εκπαίδευση των αστυνομικών και των δικαστικών λειτουργών και θα καταλήγει σε δομές που θα προσφέρουν πραγματική ασφάλεια, όχι προσωρινό καταφύγιο.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Οι καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία έχουν αυξηθεί πάνω από 430% μέσα σε πέντε χρόνια, γεγονός που δείχνει τόσο την έκταση του φαινομένου όσο και τη μεγαλύτερη προθυμία των θυμάτων να μιλήσουν.
• Ο ρυθμός των γυναικοκτονιών το 2026 παραμένει σχεδόν ένα περιστατικό τον μήνα, παρά την αυξημένη καταγραφή και την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.
• Η αποτελεσματική προστασία απαιτεί συνδυασμό άμεσης αστυνομικής επέμβασης, δομών φιλοξενίας, ψυχολογικής στήριξης και ταχείας δικαστικής διαδικασίας, καθώς η καταγγελία χωρίς υποστήριξη δεν αρκεί.

Γιατί έχει σημασία: Κάθε γυναικοκτονία είναι μια αποτυχία που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Οι αριθμοί δεν είναι απλώς στατιστικές· είναι ονόματα, πρόσωπα και ιστορίες που κατέληξαν σε τραγωδία. Αν η Ελλάδα θέλει πραγματικά να μειώσει αυτόν τον απολογισμό, οφείλει να μετατρέψει την αυξημένη ευαισθητοποίηση σε θεσμική θωράκιση, ώστε καμία γυναίκα να μην αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στη σιωπή και στον κίνδυνο.