Το μυστικό της «μακροζωίας» μέσω των συμβάσεων με το Πανεπιστήμιο – Στο μικροσκόπιο το ιατρείο της συζύγου Χατζηδάκη

Lead: Τη στιγμή που ο δημόσιος διάλογος για τη «μακροζωία» έχει μετατραπεί σε πεδίο επενδύσεων και ερευνητικών χρηματοδοτήσεων, μια σύμβαση με το Πανεπιστήμιο έρχεται να φωτίσει τις σχέσεις μεταξύ δημόσιου χρήματος και ιδιωτικών συμφερόντων. Στο μικροσκόπιο βρίσκεται το ιατρείο της συζύγου του υπουργού Χατζηδάκη, με φόντο τις αποκαλύψεις για το longevity.

Η περίπτωση της Πόπης Καλαϊτζή δεν περνά απαρατήρητη μετά το τσουνάμι αποκαλύψεων στον χώρο της μακροζωίας. Το ερώτημα που τίθεται δεν αφορά μόνο το περιεχόμενο της σύμβασης, αλλά τη διαδικασία με την οποία ένα ιδιωτικό ιατρείο συνδέεται με ακαδημαϊκό ίδρυμα, την ώρα που συγγενικό πρόσωπο κατέχει υπουργικό θώκο. Η σύζυγος του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων φέρεται να έχει συνάψει συνεργασία με πανεπιστημιακό φορέα, γεγονός που εγείρει ζητήματα διαφάνειας και σύγκρουσης συμφερόντων.

Το ζήτημα δεν είναι μεμονωμένο. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο όπου η «βιομηχανία» της μακροζωίας προσελκύει κεφάλαια, έρευνες και δημόσιες χρηματοδοτήσεις, συχνά χωρίς επαρκή έλεγχο. Όταν οι ιδιωτικές κλινικές και τα ιατρεία αποκτούν πρόσβαση σε πανεπιστημιακές δομές, οι γραμμές μεταξύ δημόσιου συμφέροντος και ιδιωτικού κέρδους θολώνουν. Η κοινή γνώμη δικαίως αναρωτιέται αν οι συμβάσεις αυτές υπηρετούν την επιστήμη ή εξυπηρετούν σκοπιμότητες.

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

• Η σύμβαση της συζύγου του υπουργού με το Πανεπιστήμιο ελέγχεται για το κατά πόσο τηρήθηκαν οι κανόνες διαφάνειας και αξιολόγησης.
• Ο χώρος του longevity έχει γίνει πεδίο έντονων επενδύσεων, με ερωτήματα για τη σχέση δημόσιων πόρων και ιδιωτικών συμφερόντων.
• Η υπόθεση έρχεται σε μια περίοδο αυξημένης πίεσης για λογοδοσία των υπουργών και των οικογενειακών τους δραστηριοτήτων.

Γιατί έχει σημασία: Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μια σύμβαση. Αγγίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, τη σχέση πανεπιστημίων και αγοράς, αλλά και το κατά πόσο η δημόσια πολιτική για τη μακροζωία διαμορφώνεται με κριτήρια διαφάνειας ή εξυπηρέτησης συμφερόντων. Όσο οι απαντήσεις καθυστερούν, τόσο η σκιά της αμφιβολίας θα βαραίνει το δημόσιο διάλογο.